Darwin’s Paradox: Ahtapot Darwin ile Eğlenceli Bir Macera İçin Hazır Mısınız?

Konami ve ZDT Studio, geçen yıl “Darwin’s Paradox!” oyununu duyurduğunda, ben de “Bu oyunu takip listeme ekleyeyim, eğlenceli olabilir” demiştim. Demosunu oynadığımda ise, “bir fırsat bulursam bakarım” düşüncesinden “kesinlikle oynamalıyım” aşamasına geçiverdi. Metal Gear göndermeleri beni gülümsetti ve ahtapot karakterimiz de kendini hemen sevdirdi. Sonuçta, sürekli olarak “oyun dünyasında devrim yapacak bir oyun” beklemek yerine, böyle neşeli ve eğlenceli şeylere de ihtiyacımız olduğu kanaatindeyim. Darwin’s Paradox bu ihtiyacı ne ölçüde karşılıyor, gelin birlikte inceleyelim.

Ben Darwin, Octopus Darwin…

Sevimli kahramanımız Darwin’e merhaba deyin. Mavi ahtapotumuz, sakin bir şekilde okyanusta yüzerken bir ışık huzmesi tarafından yakalanır ve kendini büyük bir kargaşanın içinde bulur. O anları pek de anlamadan bir çöplüğe düşen kahramanımız, ilk olarak gözlerini kan bürümüş farelerden kaçmak zorunda kalır. Ardından, şeytani şirket UFOOD’un fabrikasını havaya uçurur ve bir martının intikamını almak üzere kafasını belaya sokar. Yaşadığı tüm bu maceralar, onu büyük bir komployu çökertmeye yönlendirir; biz de bu “Dünyayı kurtaran ahtapot” adlı hikayeyi keyifle izleriz.

Yazdıklarımda belirttiğim gibi, hikaye oldukça eğlenceli. Zaman zaman istemsiz bir şekilde güldüğüm sahneler oldu; “Bunu da mı düşündünüz” diye geçirdim içimden ve keyfini çıkararak oynadım. Ancak dikkatli olun, bazı anlar beni “öfke nöbetine ramak kala” hissettirdi. “Yanlış oyun mu yükledim, bunlar Metal Gear değil mi, yeni Super Meat Boy da nereden çıktı?” diye düşündüğüm birkaç durumla karşılaştım. Buradan kafaların karışabileceğini biliyorum. Darwin’s Paradox’un MGS ve SMB ile büyük bir benzerliği yok; kesinlikle kopyala-yapıştır durumuyla karşı karşıya kalmıyorsunuz. Kendi özgün kimliği olan bir oyun.

MGS ile benzerlik kısmı, Konami’nin hayranlarına yaptığı tatlı bir gönderme. “Tactical Octopus Action” gibi esprili bir isimlendirme, Darwin için kullanılabilecek “Sneaky Snake” görünümü ve Darwin’in bir kolinin altına saklandığı anlar, bu göndermelerin sadece birkaç örneği. Ayrıca, bazı gerilim anlarında kullanılan sesler de MGS’den alınmış. Bu noktada şunu da eklemek lazım; göndermeler sadece MGS ile kalmıyor, 51. bölgeyi ve Star Wars’tan “Order 66”yı da es geçmiyorlar. Oyun, bu örneklerle oldukça zenginleştirilmiş.

Darwin, gizliliğe dayalı bir platform-bulmaca oyununun kahramanı olarak, zaman zaman yukarıda bahsedilen tanınmış oyunlarla benzerlikler taşıyor. Snake nasıl gölgeler içinde gizleniyorsa, Darwin de sessiz bir şekilde hedeflerine ilerliyor. Sonuç olarak, her ikisi de dünyayı kurtarmaya çalışan karakterler; tabii ki, Darwin bir ajan değil, ama sonuçta işler oraya kadar varıyor.

Elbette Darwin’in kendine özgü yetenekleri de mevcut. Sonuçta o bir ahtapot, çok zeki; ama zaman zaman şapşal bakışlarıyla da karşımıza çıkabiliyor. Ortamın CrunchLabs testine döndüğü anlarda hünerlerini sergileyerek engelleri aşmayı başarıyor. Vantuzları ile nesneleri sürüklüyor, duvarlarda hareket ediyor ve kendini bir yandan diğerine fırlatabiliyor. Bir düğmeye rastladığında dayanamayarak, eğer kolları yetişmezse mürekkep püskürtüp kendine bir yol açıyor.

Aynı zamanda tam bir kamuflaj ustası; düşmanların gözü ya da kameralar ona yöneldiğinde, su dışında renk ve şekil değiştirerek çeşitli nesnelerin arkasına saklanabiliyor. Suyun içinde ise mürekkep püskürtüp ortamı karartma özelliğini de ekleyerek avantaj sağlıyor. Kısacası, Darwin pek çok yeteneğe sahip. Bu yetenekleri sergileyeceği eğlenceli bölümler de tasarlamışlar; bu da oyun akışını oldukça keyifli kılıyor. Oyun boyunca neredeyse her an yeni bir şey yapıyormuşsunuz hissi vermek için bölümler çok iyi kurgulanmış.

Super Meat Boy ile kurduğum benzerlik, kişisel bir değerlendirme sunarak açıklanabilir. Zaman zaman zorlandığım için bu benzerliği anmak istedim. Bazı bölümler, SMB’nin tasarımlarını andırıyor. Darwin’in merdaneler ya da dişliler arasında ezildiğini ya da çelik dikenlere saplandığını gördüğünüzde belki siz de benim gibi düşünebilirsiniz.

Genel anlamda oyun, oynanış açısından tatmin edici bir deneyim sunuyor ve görsel açıdan da oldukça etkileyici. Hem Darwin hem diğer karakterler, hem de ziyaret ettiğimiz yerler görsel olarak çok güzel. Oyun pürüzsüz bir akış sağlıyor ve neredeyse hiç hata barındırmıyor. Teknik açıdan oldukça başarılı bir yapım.

“O kadar övdün, puanı nereden kırdın peki?” diye sorarsanız, belirtebileceğim iki nokta mevcut. Birincisi, oyunun zorluk eğrisi. Bazı anlar beni oldukça zorladı, bazılarında ise kapılar kolayca açıldı. Ben elbette genel olarak zorluk dalgalanmasının doğal olduğunu düşünüyorum, ancak bu durumda oyun bir ritim sorunu yaşayabiliyor. Darwin’s Paradox, eğlenceli hikayesi ve keyifli bölümleriyle bu durumu kısmen telafi etse de bazı oyuncuların bu dalgalı ritimden hoşlanmaması ihtimal dahilinde.

İkinci noktaysa, oyunun bazı kısımlarının gereğinden fazla uzatılmış gibi hissettirmesi. Bu durum yine oyunun ritmini etkiliyor. Haliyle, bu kısımları biraz uzun tutmak istemiş olabilirler; hem de oyunun kısa sürmemesi ve hazırlanan bulmacaları yeterince değerlendirmek adına. Diğer türlü, hızlı geçmeler olursa, bu sefer “yeterince bulmaca yoktu” gibi eleştiriler de gelebilirdi. Oyun severlere ne yazık ki hiç yaranamıyorlar.

Burada da anlayacağınız üzere, bu oyunu çok eleştirmek istemiyorum; zira Darwin’s Paradox, keyif aldığım bir yapım oldu. Birçok öznel nedeni var ve herkes için aynı etkiyi yaratmayabilir, ama kesinlikle bir şansı hak ediyor. Benim kadar keyif alamasanız bile, iyi bir platform oyunu oynamanın tadını çıkaracaksınız; bu da kötü bir şey değil, öyle değil mi?