Oyun sektörünün büyük firmalarının yönetim şekilleri üzerine düşündüğümde, aklıma her seferinde aynı sorular geliyor: Bu insanlar hangi gezegende yaşıyor? Sonuçları, bedelini ödeyecek olanları göz önünde bulunduruyorlar mı? Oyun iptali ve stüdyo kapatmalar, oyuncuların içini acıtan olaylar. Ancak bu olayları açıklarken kullanılan ton, sanki adamlar bir kahve siparişi vermiş gibi soğuk ve kayıtsız. “Bu bizim için zor bir karardı” demek sanırım yönetim kurulu toplantılarında kullanılan bir slogan haline geldi. Ama bunu söylerken gerçekten içleri sızlıyor mu? Asıl soru bu!

Belli ki herkes, bu konunun düşündürdüklerini yeterince önemsemiyor. Birkaç gün önce, Eman Ayaz’ın paylaştığı video üzerine düşündüm de, aslında bu olay bizlere çok şey anlatıyor. Ayaz, video başlığında “Oyunculuk Kariyerimin En Yıkıcı Anı” başlığını koyarak açıkça yaşadığı travmayı gözler önüne seriyor. Kıt kanaat geçinen bir aktris olan Eman, üç yıl boyunca hayalini kurduğu projeye adanmışken, o proje bir çırpıda iptal edilmek zorunda kalıyor. Gerçekten, o an karşısına geçen makalenin linkini görebilsek de, bu deyim yerindeyse “gözyaşlarıyla ıslanmış” bir hikaye. Kardeşi onun iyi olup olmadığını sorarken, muhtemelen bu boşlukta yüzdüğünü bilmiyordu. O an için onun duyduğu şoku ve hayal kırıklığını tahayyül etmek bile zor.

Evet, Eman Ayaz’ın yaşadığı durum bu. Şu an bile, “Aman Tanrım, bu işten ne kadar etkileneceğim?” diye düşünüyordur. Düşünsenize, projeden aldığı gidişatla O-1 vizesine başvurmak için avukatlarla görüşmüştü. “Bütün hayatımı bu projeye göre planlamıştım,” demesi, konuya verdiği önemi gözler önüne seriyor. Bir projenin iptali, sadece bir oyunun kaybolması değil; bir insanın hayallerinin ve gelecek planlarının da elinden alınması demek. O projeye dair aldığınız her karar, sadece o kurumun masasında değil, aynı zamanda hayallerin bekçisi olan bireylerin kafasında da sonuçlar doğuruyor.

• Proje için yapılan tüm hazırlıklar ve zaman harcamalar, bir anda çöpe gidiyor.
• Eman gibi yönetimsel kararların kurbanı, birçok insanın hayatını paramparça ediyor.
• Yönetim kademesindeki kişilerin, yalnızca sayılardan ve grafiklerden ibaret bir tablo görüyor olmaları, her şeyin duygusuzca kaybedilmesine sebep oluyor.

Buradan yola çıkarak düşündüğümüzde, yetkililerin alanındaki bu duyarsız tutumu maalesef pek de değişiyor gibi görünmüyor. Geçen devam eden bir projeye duyulan sevgi ve bağlılık, sadece birkaç yönetici için bir puan kaybı olabilir. Ama bu projeyi oluşturmak için özveriyle çalışanların duyguları, göz ardı edilir bir nesne olarak kalıyor. Böyle bir dikiş atmak, gerçekten akıl karı mı? Çalışanlar için daha önce söylenen yüzlerce fıkradan birisi daha, ‘bu mu?’, denilebilir. Umarım yolumuzu gözlerimizi açarak taşımak için daha fazla anlam kazandıracağız. Karar vericilerin, alacakları kararların etkilerini irdelemesi, hepimizin ortak çıkarları için önemli bir adım olacaktır. Sonuçta, oyunlar sadece oyun değil; bizlerin hayatında önemli bir yer tutuyor.

Bütün bu yaşananların ardından, umuyorum ki oyun sektöründe daha fazla duyarlılık gelişir. Aksi takdirde, her yeni iptal haberi bizim için sıradanlaşacak ve bu da bir oyun dünyasında yaşarken hissedeceğimiz en büyük hayal kırıklığı olacak. Sanırım hepimiz buna ‘oyun devralmak’ deriz. O yüzden, yöneticilerden bir ricam var: Unutmayın, her iptal edilen oyunla birlikte bir hayal de iptal ediliyor!