Rue Valley: Disco Elysium’un İzinde Bir Zaman Döngüsü Deneyimi

Disco Elysium’un oyun dünyasında yarattığı dalga etkisi, doğal olarak daha birçok oyunu etkilemiş durumda. Böyle önemli ve beğenilen yapımlar, diğer projelere ilham kaynağı olmaktan kaçınamazlar. Oyun sektörü için devrim niteliğindeki fikirler ve mekanikler, zamanla yeni oyunlarda ortak bir dil haline geliyor. Bu duruma son örneklerden biri olan Rue Valley, geçen yıl gördüğümüz Sovereign Syndicate ile benzerlikler taşıyor.

Eugene Harrow, oldukça umutsuz bir karakter. Öyle bir ruh haline bürünmüş ki kolunu kaldırmaktan, adım atmaktan bile imtina ediyor. İçinde bulunduğu depresif durumu, otel odasında açılmamış bir bavul ile temsil edebiliriz. Bavulu açma isteği yok, onun yerine “Aman, şu koltuğa kıvrılıp uyurum” diyerek hayatını sürdürüyor. Bu otel odasında bulunma sebebi ise yakın zamanda katılması gereken bir terapi. Ancak, bu terapiye neden katılması gerektiğini henüz çözebilmiş değil.

Eugene’nin başına gelen bir başka olay ise her 47 dakikada bir tekrarlanan döngüye hapsolmuş olması. Bu döngüden kurtulma konusunda ise en ufak bir fikir bile yok. İçinde bulunduğu sıkıntılı durumda “hiçbir şeyin anlamı yok” düşüncesini bizzat deneyimleyen bir karakter. Ancak zaman geçtikçe bu döngünün inceliklerini anlamaya başlıyor, çevresindeki kişilerin motivasyonlarını keşfedip, gizemlerin peşine düşüyor. Eugene; önceleri önemsemediği şeylerin, aslında önemli olduğunu kavramaya başlıyor.

Hikaye olarak, Rue Valley’in Disco Elysium ile pek de benzerliği yok gibi görünebilir; fakat önemli olan, arka planda nelerin olduğudur. Oyunun grafik tasarımı, karakter iç sesleri ve diyalog seçeneklerindeki farklılıklar, aslında Disco Elysium’dan esinlenildiğinin göstergesi. Örneğin, diyalog penceresinin sağdan sola taşınması gibi bazı farklılıklar var ama bu, kullanıcı deneyimini olumsuz etkileyebilir. Zira sağ taraftaki diyalog pencereleri, göz takibi açısından daha avantajlıdır.

Oyunun başlangıcında, karakterin kişilik özelliklerini seçme imkanı sunuluyor. Burada belirli miktarda puan harcayarak Eugene’i içe dönük mü, dışa dönük mü, duyarlı mı, kayıtsız mı olacağına karar verebiliyoruz. Ancak, puanların tamamını harcamak zorunda olduğumuz için seçiminiz oldukça sınırlı. Fethedilen alanların dar olması, daha çok bir makyaj görevi görüyor. Örneğin, bazı diyalog seçeneklerinin açık olması karakter özelliklerimize bağlı; fakat bu durum, genel ilerleyişe etki etmiyor. Yani diyalogların sonucunu değiştirmiyor veya görevleri farklı biçimde tamamlamamıza olanak sağlamıyor.

Bu aşamada dikkat çekici bir sistem ile karşılaşıyoruz: Oyunda karşılaştığımız olaylar ve nesneler, bize ‘ilham’ puanı kazandırıyor. Örneğin, yerdeki bir çiçeği görmek veya rastgele bir eşyanın üzerinde düşünmek, ilham puanı toplamak için yeterli. Bu ilham puanları, soruların cevaplarını bulma konusunda ‘niyet’ oluşturmamız için gerekli. Ancak ilham puanları tek kullanımlık, ruh sağlığı her iyileştiğinde ise tekrar edilebilecek irade puanları kazanıyoruz.

Fakat burada da bir sıkıntı ortaya çıkıyor. Bilmeniz gereken bir şey var; “şunu mu yapsam, bunu mu yapsam” sorusu ile pek karşılaşamıyorsunuz, çünkü çoğu durumda ilham puanlarını toplamak mümkün. Ancak bazı durumlarda, yeterli ilham puanına sahip olmadan bir niyet oluşturamıyorsunuz. Örneğin, Frank’ın kapısını açma görevini yerine getirmek için gereken ilham puanınızın olmaması, ilerlemenizi engelliyor. Bu durum, oyun içinde zaman kaybına neden oluyor ve çoğu zaman geriye dönmek zorunda kalıyorsunuz, bu da can sıkıcı bir hale geliyor.

Zaman döngüsü teması, oyunun ana yapısının temelini oluştururken, bu durumun tekrarı bazı oyuncular için can sıkıcı bir deneyim haline geliyor. Her seferinde aynı olayları yaşamak veya aynı terapistin karşısına çıkmak, tekrarlayan bir döngü hissi yaratarak hem zaman kaybı hem de tatmin edici bir oyun deneyimi sunmuyor. Oyunun başlarındaki etkileyici sahneler, genel olarak tüm hikayeye yayılmamış gibi gözüküyor. Oyun ilerledikçe ve karakterin ruh halini gözlemledikçe, bu durum daha da belirgin hale geliyor.

Sonuç olarak, Rue Valley umduğumdan daha az bir deneyim sundu. 47 dakikalık bir zaman döngüsü, yorumlayacağı çok fazla içerik sunmuyor. Bu oyun, Disco Elysium’dan esinlenerek yaratılmış fakat hangi özelliklerinden yararlanacağı konusunda kararsız kalmış gibi. Bu nedenle, Rue Valley’i Disco Elysium ile kıyaslamak pek mantıklı değil; aradaki fark oldukça büyük. Eğer beklentilerinizi doğru ayarlarsanız, ilginç bir zaman döngüsünün hikayesini deneyimlemek mümkün. Ancak fazlasını ummak, hayal kırıklığı yaratabilir.