Silent Hill 2’nin Cinefilmi: Kayıp Ruhlar ve Kötü Senaryolar

Şimdi düşündüm de, bir insan neden mükemmel bir oyunun senaryosunu eline alıp da onu bir üzüntü bülbülü gibi değiştirir ki? Ya oyunun ruhunu anlamadan elini vicdanına koymuş, ya da sadece “ben bu eski zamana dair herhangi bir şey anlamam” dercesine bir yaklaşımda bulunmuş. Ya da belki, daha basit bir açıklamayla, sadece “APTAL”lık! Gerçekten de, filmi izlediğimden beri bu soruyu kendime sorup duruyorum ve hâlâ yanıt bulamadım. Hatta “aptal olma” seçeneği her defasında daha da ağır basıyor… Bu film, Silent Hill 2’nin senaryosunu aslına uygun olarak yansıtmayı hedefliyor ama maalesef sadece “ben yaptım oldu” mantığıyla ilerliyor gibi görünüyor.

Filmimiz, oyunda olduğu gibi James’in ölmüş karısından gelen mektup üzerine Silent Hill kasabasına gelmesiyle başlıyor. Ama “gelmese” demek, burada asıl komedi unsurunu yaratıyor! Filmde oyunun atmosferine uyan tek sahne bu belki de… Geri kalan her şey, deli saçması bir senaryoya dönüşüyor. Eğer bir oyun üzerinden film yapıyorsanız, gidişatın en azından oyundaki olaylara benzemesi gerekmiyor mu? Hayır, bu filmdeki yapımcılar o kadar meraksız ve boşvermiş ki, herkes James’i masum bir kurban olarak görmek istiyor. En azından birazcık empati kuralım, değil mi?

Silent Hill 2’nin ana teması, James’in aslında kötü bir karakter olduğunu anlaması ve kendisini çevreleyen karanlık gerçeklerle yüzleşmesidir. Ama filmde bu temayı o kadar kötü bir şekilde eğip büküyorlar ki, neredeyse James’in bir “kahraman” olduğu mesajını veriyor! Yani, “Tanısan aslında iyi çocuk” hikayesinin sadece bir tık daha ileri gittiğini düşünmek aşırı mı? Mary’i ise tam bir okült simgesi haline getirip, çok daha gizemli ve derin bir karakter olmaktan çıkarıyorlar. Harika bir dönüşüm, değil mi? Evet, anladım, burada muhtemelen bir zihinsel boşluktan bahsediyoruz.

• Yapımcı ekip o kadar bilinçsiz ki, hayaletlerden bahsetmek yerine, sanki kasabanın normal sakinleriymiş gibi canavarlara yer var.
• Bunların hepsi içine koyulan bir yapaylıkla birleşiyor ve neredeyse esrarengiz bir komedi filmi havasına bürünüyor.
• Tabii ki Eddie gibi diğer karakterlerin neden var olduğunu sorgulamak akıllarına bile gelmiyor.

Bütün bu karmaşanın üstüne, James’in ressam olması ve finalde zaman yolculuğuna bağlaması gibi durumlar ise tam bir “ne alaka!” sorusu yaratıyor. Cennette mi, cehennemde mi, bilemiyoruz ama en azından vaftiz edilmesi ve kendi bok dağının tepesine yaldızlı bayrağını dikmesi, kendi kendine eğlenen bir kurgu olarak değerlendirilebilir. Hani bir zamanlar kötü oyun filmleri yapılıyor muydu? En azından farklı bir şeyler yapmaya çalışıyorlardı, ama bu film için söyleyebileceğimiz tek şey “gerçek bir felaket.”

Gerçek kötülüğü ise uzaklarda aramayın, işte tam karşınızda duruyor! Orijinal oyunun senaryosunu gözler önüne serip, onu neye dönüştürdüklerini izlerken insanın aklına “bu nasıl oldu?” sorusu düşmekten kendini alamıyor. Unutmayın, bir şeyin mükemmel olmasının ardından yapılan hiçbir şey, bu dehşet verici senaryoyu kurtaramaz.

Editörün Notu: Orijinal oyunun efsane senaryosunu katletmekle kalmayıp, onun yerini alan bir felaketin sonunda yaşamak ve bununla ilgili bir yazı yazmak zorundayım. “Return to Silent Hill” adeta saf kötülüğün vücut bulmuş hali!

Not: 1 / 5

Yönetmen: Christophe Gans

Oyuncular: Christophe Gans, Sandra Vo-Anh, Will Schneider