Atomic Heart: Blood on Crystal ile Distopik Macera Devam Ediyor

Sovyet temalı oyunlar, özellikle de distopik olanlar, benim için düşündüğümden daha fazla çekicilik taşıyor. Bu yüzden Stalker ve Metro serilerine yönelik duyduğum hayranlık doğal bir süreç. Atomic Heart duyurulduğunda, bu temayı daha da zenginleştirecek yeni bir oyunun listemize ekleneceğini düşünerek heyecanlanmıştım. Ancak, açıkça belirtmem gerekirse, henüz bu oyunlar kadar içimde yer edinmiş değil. Yine de yeni bir seriye başladığımızı hissediyor, ikinci oyuna ve daha fazlasına umutla bakıyorum. Bu umut benim için 4. genişleme paketi olan Blood on Crystal‘la daha da güçlendi.

Kristal’de kan akacak!

Ana oyunun, “askıda” bir sonla bitirdiği noktadan sonra, her ek paketle hikâyenin geliştiğini görebilmekteyiz. 3. ek paketin hemen ardından maceramız başlıyor. Hızlı bir başlangıç yaparak, robotların saldırısını atlattıktan sonra ekip üyeleri bir araya geliyor ve sonraki hareketlerini planlıyorlar. CHAR-les ile hesaplaşabilmek için önce Dalga Platformu‘na, ardından Kristal isimli gizli bir tesise yöneliyorlar. CHAR-les’ın insanlığı yok etme planını durdurmak için zamana karşı bir yarış içindeler. Hikâyenin ilerleyen bölümlerinde gelişen sürprizler, oyuncunun hırsını artırıyor. Her şeyin sona erdiğini düşündüğünüz anlarda tazelenecek yeni umutlarla karşılaşıyorsunuz. “Kim av, kim avcı?” sorusuyla oyunun sonuna kadar ilerliyorsunuz. Blood on Crystal, ilk oyunun hikâyesini noktalamakla birlikte, ikinci oyun için bir temel oluşturma açısından da oldukça başarılı.

Yukarı aşağı 7-8 saatlik bir macera, dile geldiği ölçüde, hatta sağda solda biraz daha zaman harcarsanız bu sürenin 10 saate kadar çıkması mümkün. Günümüzde bazı yüksek bütçeli oyunların sunduğu senaryo süresinin daha kısa olduğunu göz önünde bulundurursak, Mundfish‘e bu konuda kredi verilmesi gerektiğini düşünüyorum.

Blood on Crystal, görsel ve işitsel açıdan beklentileri karşılamakta. Ana oyun ve ona ek olarak çıkan paketlerde alıştığımız standartlar, burada da sağlanmış. Sovyet estetiği ile harmanlanan distopik atmosfer, oyunun her yönüne yansımış durumda. Ana kaynaklara dayalı olduğu hissini uyandırsa da, kendine özgü mekân ve karakter tasarımlarıyla da çeşitliliğini korumakta. Atomic Heart’ın genel atmosferinin oldukça başarılı olduğunu düşünüyorum. Mundfish, sadece bir dünya yaratmakla kalmayıp, o dünyanın içini zenginleştirecek detaylar da eklemiş. Mekânın her köşesine, gerçek yaşantılara dair izler bırakılmış. Bu gelenek Blood on Crystal’de de devam ediyor. Dolayısıyla, duvarlardaki afişlere göz atabilir, ses kayıtlarına kulak verebilir veya PEAR cihazlarında paylaşılan bilgilerle ortamınızın detaylarını keşfetmek için çaba sarf edebilirsiniz. Tüm bunlar, atmosferin sizi sarmasına yardımcı oluyor ve bence bu tarz oyunlardan daha fazla keyif almanın yolu da buradan geçiyor.

Oyun içindeki yan karakterler, onlardan görev alırken ya da yanlarından geçerken bile dinleyebileceğiniz birçok hikâye sunuyor. Yeter ki, bu dünyaya kendinizi kaptırmaya karar verin; gerisi kendiliğinden geliyor. Oyundaki göndermeler, doğrudan eğlenceli detaylar sağlıyor. Bir yükleme ekranında cep telefonlarına yapılan göndermeden, bir test sorusu olarak “Android’ler elektrikli koyun mu düşler?” ifadesinin yer aldığı “Polimorflar polimer koyun mu düşler?” örneğine kadar çeşitli detaylarla karşılaşabilirsiniz.

Oynanış kısmına geldiğimizde, yeni düşman türleri (bunları yeni robotlar ve polimorflar olarak iki grupta değerlendirebiliriz) bir noktaya kadar heyecan verici bir tazelenme hissi yaratmakla birlikte, bazı yerlerde rutine bağladıkları görülüyor. Yeni robot düşmanları alt etmek için belirli parçalarını hedef alıp, enerji kürelerini yuvalarından çıkarmanız gerekiyor. Polimorfları yenmek içinse, direkt ateş gücünüzü kullanabileceğiniz gibi, sihirli eldivenle kullanabildiğiniz element güçlerinden faydalanabiliyorsunuz. Örneğin, ateş polimorflarına karşı buz saldırısı ya da buz polimorflarına karşı ateş saldırısı gerçekleştirebilirsiniz. Alternatif saldırı stilleri, çatışmaları daha eğlenceli hale getirirken, bazı sahnelerde üzerinize yığılan düşman sayısı, yoğun bir tuş döğme savaşına dönüşebiliyor. Özellikle çeşitli düşman kategorileri bir araya geldiğinde, işler daha da karmaşık hale gelebiliyor. Çatışma mekânında çözmeniz gereken bulmacalar da eklenince çaresizlik anları sıklaşabiliyor. Ancak, bu noktada boss savaşlarının bazıları daha zorlu hâle getirilmiş. Eğer daha insaflı olsalarmış, oyun çok daha keyifli olabilirmiş. Yine de, genel anlamda tatmin edici bir çatışma sistemi mevcut.

Bulmacaların eğlenceli olduğu yerler olduğu gibi, bunaltıcı hâle geldiği noktalar da var. Aksiyona kapıldığınız sahneler mevcutken, reflekslerinizi test eden platform oyununa dönüşen anlar da var. Kısacası, oynanış dinamikleri dalgalı bir seyir izliyor. Bu durum oyunun temposunu da etkiliyor; kimi anlar hızlı koştururken, bazı anlarda yavaş bir ilerleme kaydediyoruz. Bazı çatışmalardaki zorluk düzeyi ve general tempo dalgalanması, Atomic Heart’ın zirvelere ulaşımına engel teşkil etse de Blood on Crystal, hikâyeyi bağlayış biçimi, sunduğu atmosfer ve içerdiği yeniliklerle Atomic Heart’a keyifli bir final sunuyor. İkinci oyuna geçmeden önce, ilk hikâyeyi sağlam bir şekilde geride bırakmak istiyorsanız, kayıp halkanız burada.