Visuel roman türünde bir psikolojik korku oyunu olan Doki Doki Literature Club, ilk yayınlandığı günden beri internetin en çok konuşulan fenomenlerinden biri haline geldi. O kadar popüler oldu ki, artık bir klasik sayılabilir. Hani bir zamanlar “bu oyun sevimli, yumuşak bir hikaye sunuyor” diyenleri dinliyordunuz, ardından birdenbire o tatlı peri masalının bir kâbus haline dönüşmesine tanıklık ettiniz mi? İşte, bu oyunda o “şirin” yanılsama tam anlamıyla yerle bir oluyor. Oyunun derinlerine indikçe karşınıza çıkacak korkutucu temalar, tipik bir romandan çok, bir psikolojik dramın ortasında kalmanıza neden oluyor. Daha ne yalan söyleyeyim, bazen bu kadar korkunç bir şeyin tarihinde nasıl bu kadar şirin başlayabildiğini düşündüğüm oluyor.

Aralık 2025’te iOS ve Android platformlarına taşınmasına ne demeli? Yani, bir de bakmışsınız, telefonunuz gayet masum bir şekilde elinizde sitayişle bekliyor, derken pat diye üzerine “hassas konular” ambargosu geliyor. Google Play Store, durduk yere “bunun gibi oyunların çocuklara uygun olmadığını” belirterek, oyunu kaldırmayı seçiyor. Peki, nasıl bu kadar ciddi bir karar verebildin, Google? Türkiye’de bile “ben bir psikolojik korku oyunu oynadım” demek, daha çok kışın dondurucusunda bir dondurma kalmadığını fark etmek gibi bir şey! Lakin daha fazlası var. Oyun, yaşam ile ölüm arasındaki o ince çizgide geziniyor. Kıymetli izleyiciler, dikkat! Burası sadece bir oyun değil; gerçeklikle yüzleşmeniz gereken bir yer.

Bunun yanı sıra, oyunun pazar sayfasında ve açıklamalarında, bu tip temaların çocuklara uygun olmadığı keskin bir dille belirtilmiş. Yani aslında işleri bu noktada daha sıkı tutma ihtiyacı hissettiklerinde, oyun yapımcıları bu konuyu göz önünde bulundurmuş. Fakat bütün bu açık uyarılara rağmen, Google Play bu oyunu neden aniden, neden bu kadar sert bir dille kaldırdı? Sanki çocuklara daha az zararlı oyunlar bırakmaya çalışıyorlar gibi, ama 30 milyon insanın “Bu ne lan!” diyerek oynamaya devam ettiğini düşününce, bu bir nevi akıl tutulması değil mi?

• 30 milyon kullanıcının bulunduğu bir kolektif deneyim, bazı platformların bu tür abluka kararlarıyla bir çuval inciri berbat etmesine yol açabilir.
• Bazı oyuncular, plot twist’leri önceden tahmin edebilmekteyken, bu durum çocuklar için gerçekten uygun mu?
• Bir çok oyun platformunun neyi oynayıp neyi oynamayacağımıza karar vermesi yerine, oyuncuların kendi tercihlerine saygı göstermesi gerektiğine inanıyorum.

Aslında bana göre, bu olay evrensel bir çelişkiyi sorgulamamı sağlıyor: Sosyal medya ve dijital platformlar, ne zaman bir oyunla eğlenip eğlenemeyeceğimize karar verme yetkisini üstlenmeye başladı? Oyunların ne kadar rahatsız edici olabileceği konusundaki tartışma, gün geçtikçe büyüyerek devam ediyor. Tüm bu belirsizlik fikrinin içinde kaybolup gideceğim; sonu gelmez bir dizi esprili bağlamda, bazen “ah bu oyunlar” diyerek geçiştiriyorum. Sonuçta, belki bir gün gerçek bir Doki Doki edebiyat kulübüne kendi korkularım ve kaygılarım ile katılabilirim! Ne de olsa, kimi zaman hayat da bir oyun, değil mi?