Oyun dünyasına adım atmak, bazen gerçek hayattan kaçış için harika bir fırsat sunuyor. Bazen bir oyunun derinliklerine daldığımda insani ihtiyaçlarımı minimuma indiriyorum; sanki bir başka dünyada yaşamaya hazırlanıyorum. Gerçek dünya, farlı bir boyutta, sadece oynamakla meşgul olduğum dünya etrafında dönmekte. En azından Far Cry serisi ile bu deneyimler oldukça keyifli geçiyor. Ancak yine de, ıssız bir adaya düşmeyi kesinlikle istemiyorum! Serinin öğrettiklerine göre, ıssız adaya düştüğümde yanımda sadece oyun bugları olurdu ve gerçek hayatta pek çok insanın bu kadar aptalca hatalar yapmasını görmek de oldukça zor. Muhtemelen ben de ilk kaza anında timsahlara yem olurdum. Şimdi ise, gelin birlikte Far Cry serisinin tarihine bir göz atalım ve bu yolculuğun nereye gittiğine bakalım.

Far Cry’ın köklerine dönecek olursak, 2004 yılına geri dönmemiz gerekiyor. O zamanların düşmanı, oyun dünyasının demirbaşlarından biri olan Aaa Cevat Yerli ve onun bir şaheseri olan Far Cry. Serinin başladığı yer burasıydı ve ilk oyunda ana karakterimiz Jack Carver’ı sık sık görmekteydik. Oyun, açık dünya konseptinden çok kapalı alanlardaki aksiyonlarla doluydu. Tabii ki askeri kamplara dalıyorduk, ama çok daha lineer bir yapıya sahipti. Yine de, o zamanlar Far Cry’ın sunduğu yenilikler ve eğlenceli hikayesi, oyun dünyasında bir devrimin kapılarını aralamış oldu. Birçok insan o ilk adımı attı ve bu seriye bağlanmayı başardı. Far Cry 1, yalnızca tarih değil; aynı zamanda oyun dünyasında birçok şeyi değiştiren bir olaydı.

Aradan dört yıl geçti ve Far Cry 2 sahneye çıktı. Bu sefer kendimizi Afrika’nın ortasında buluyorduk. Oyun sadece çizgisel bir hikaye değil, aynı zamanda dinamik bir dünya sundu. O kadar ki, ben de bir anda kendimi sıtma hastası olarak düşerken buldum. Yani, hem savaşıp hem de ilaç almak zorundaydık! Gerçekten düşündürücü bir mekanik. Oyun, bir harita ile navigasyon kullanarak maceralarımıza devam etmemizi sağlıyordu. Evet, Orta Afrika’nın karmaşası içerisinde cani bir adamdan köyü kurtarırken sıtmalarla boğuşmak oldukça komikti. Ancak bu yaşananlar Far Cry’ın benzersiz yapısının bir parçasıydı ve beni daha çok bağlamıştı. Oyundaki farklı karakterlerle arkadaş olabiliyor, görevleri ise kendi seçtiğim yöntemlerle tamamlayabiliyordum. Hayatı tehdit eden bir hastalık ve sürükleyici bir oyun karşımıza çıkınca, keyifli bir deneyim kaçınılmazdı!

Seriyi bir adım daha ileri götüren ve efsanevi karakterimiz Vaas ile 2012’de tanışmamızı sağlayan Far Cry 3 ile tanışmamız kaçınılmazdı. Vaas’ın “Jokervari” tavırları, hikaye içerisinde birçok belayı başımıza açıyordu ve bu da efsane bir karakter olmasına yeterliydi. Bir grup zengin çocuk olarak tatile gitmeye çalışıp, sonra ormanın derinliklerinde kalmak gerçekten absürt bir haldeydi. Oyun, açık dünyası, yaban hayatı ve düşman çeşitliliğiyle, kendi kültürel simgesini oluşturmayı başardı. Ne yazık ki, o kadar sevildi ki Ubisoft, bu başarıdan sonra farklı şeyler denemeye cesaret edemedi.

Sonrasında Far Cry 4 ile bir değişim rüzgarı başladı. Geçen zaman, konseptin hızla değişmesine de sebep oldu. Oyun, kurgusal bir Himalaya ülkesine bizleri götürdü. Bu sefer ruhsal ve politik derinliklere iniyorduk. Vaas kadar sevilecek bir karakter bulmak zordu ama Pagan Min, kaliteli bir diktatör olarak kendine bir yer edinmişti. Oyunun temel mekanikleri, Far Cry 3’ün kopyasıydı, fakat biraz daha karmaşık bir hikaye ve helikopterli ulaşım ile gelecek nesil oyunculara farklı bir zevk sunmayı başardı. Hiçbir şey, hikayenin bizleri nasıl sürüklediği kadar önemli değildi. İki karakterin, karakterimizin kaderini nasıl belirlemesi gerektiği, oyuncular arasında yapılacak tercihlerle doluydu. Oysa biz, iyi ya da kötü olarak kendi yolumuzu çizebiliyorduk. Bu gizli son, bir oyun içindeki birçok detay için eğlenceli bir dokunuş olmuştu.

Far Cry 5, Amerika’nın Montana eyaletine adım atmamıza olanak tanıyarak medeniyeti bir nebze de olsa anlamaya çalıştığımız bir oyun oldu. Ancak, Far Cry serisinin bu medeniyete yaklaşma çabaları, tam anlamıyla çelişkili bir komedi unsuru taşıyordu. Tarikatla savaşmak, devleti korumaya çalışmaktan çok daha karmaşıktı. Joseph Seed ve müritlerinin global felaket sonrası hayatta kalma çabaları, belirli bir dramatik yapıyla buluşuyordu. Far Cry 5, seçimlerin sonuçları üzerinde durarak, tarihi olayları öne çıkaran bir anlatıma sahipti. Cheeseburger isimli şeker hastası ayı ile savaşırken yaşadığımız komik hatalar, düşünmeden oynadığımız bu maceranın parçalarıydı. Yukarıdan gazete kupürleriyle, altın tepside verilmiş kötü niyetli bir tarikatın kurgusal hikayesi oldukça ironik bir görünüm sergiliyordu. Özellikle de Far Cry serisinin devamı niteliğindeki New Dawn’da Joseph Seed ve Deputy’nin hikayesi, her bir kararın sonuçları ile şekilleniyordu; zaten o olayların finaline giden yolda çarpıcı bir sunum yapılmakta olduğunun farkındaydık.

Sonunda, Far Cry serisinin hayatımıza girmesiyle birlikte pek çok şey değişmiş durumda. Yine politik mesajlar ön planda, fakat bu seferki atmosfer daha da önemli. Yara’da bir Karayip diktatörlüğünde Anton Castillo’ya karşı mücadele edecek olmak, sorumlulukları arttırıyor. Far Cry serisi, baştan beri geliştirilen hikaye derinliği ve temalarıyla, her geçen oyunla değişerek, biz oyun severlere farklı deneyimler sunmaya devam ediyor. Ve her yeni macerada bir çocuğa dönüşen aşağıdaki mesajı duyuyoruz: Biterken çalıyordu; Don’t Cry For Me Yara 🙂