Gris: Kayıplarla Dolu Bir Renk Yolculuğu

Aslında Gris’i ne kadar sevdiğimi, beni kendisine nasıl hayran bıraktığını incelemede anlatmıştım zaten. Ama bu sevgi her seferinde tazeleniyor! Yani, düşünsenize, şimdi bir de yeni platformlara taşınırken, bu harika deneyimi bir kez daha sizlerle paylaşmak kesinlikle elzem bir durum haline geldi. Kimi zaman öyle oyunlar vardır ki, içindeki büyüyü kaybetmez; Gris de o büyüye sahip olan nadir oyunlardan biri. O yüzden, hikayenin karmaşıklığını anlaşılır kılabilecek bir çerçeve öyesinde fikirlerimi paylaşmak istiyorum. Hemen bir spoiler uyarısı yapalım; ama burada spoiler korkusuyla öne çıkan çok şey yok dedik. Çünkü bu oyunun gerçek özelliği, herkesin farklı tecrübeler ve anlamlar yüklemesi. Hazır mısınız bu yolculuğa? Kalemimi elime aldım, gelin Gris’i daha yakından tanıyalım!

*”Kaç gecenin çölüdür bu ayrılık?”* Herkesin bir hikaye anlayışı vardır; kimisi doğrudan anlatılanları tercih eder, kimileri ise dolaylı olanları hayranlıkla takip eder. Ben ise herhangi bir sunum biçiminde bir hikâye sevmekteyim; yeter ki iyi işlenmiş bir doku ile karşımıza çıksın. Bazen öyle belirsiz bir anlatım vardır ki, ne olup bittiğini anlamak bir maraton koşusunu izlemek kadar zorlayıcı olabilir! Örneğin, Gris ile yaşadığımız yolculuk, her birimizin ruh haliyle şekillenen, birbirinden oldukça farklı deneyimlere dönüşüyor. İnsanoğlu olarak bizlerden beklenen; bu karmaşık hikayeyi almamız, içselleştirmemiz ve hatta dönüştürmemiz. Bu oyunda biz oyuncular, yaşanan her duygunun öznesi haline geliyoruz!

Yola çıkmamız uzun sürmüyor; ilk karşılaştığımız karakter, gözlerimize ne denli sevimli görünse de, bir kayıpla baş başa kalıyor: Gris. Bu sevimliliğine aldanmayın! Sesini ve renklerini kaybetmiş bir ruh, siyah ve beyazın hüküm sürdüğü bir çölde kaybolmuş gibi. O an, %100 empati ile bu genç kızın hislerini düayen olarak yaşıyoruz. İşte bu yolculukta; kayıplar, zorluklar ve elbette tekrar sesine kavuşabilme çabası var. Tam da bu noktada, hikaye bizim yüreklerimize dokunabilecek türden bir derinliğe sahip! *Yani, bana sorarsanız, Gris mutlaka yaşanması gereken bir deneyim.*

*”Yalnızlığı çok seversek, bir gün o da çekip gider mi?”* Diğer yandan, oyun içerisinde öyle bir dert var ki; olumsuz duyguların ifade edilmesinin yollarını göstermesi. Biz söz konusu olduğumuzda, kaybın 5 evresini (İnkâr, Öfke, Pazarlık, Depresyon, Kabullenme) bu oyunun üzerinden yaşamak, insanı düşündürüyor. Bu bağlamda, Gris sadece bir oyun değil, aynı zamanda bir rehber gibi; yaşadığımız olaylara yönelik hislerimizin ve duygularımızın bir aynası…

Benim için bu oyunun etkileyici yönlerinden bir diğeri ise gerçekten göz alıcı görselliği! Yani, ilk bakışta insanı içine çeken, arka planda mükemmel bir sanat eseri gibi duran sahneler var. Başarılı sanatçı Conrad Roset’in elinden çıkan çizimlerin her biri bir tablo gibi. O yüzden, bence bu oyunun estetik deneyimi de, yaşanan duygusallığın yanında ayrı bir başarı! Oynayanların büyük bir kısmını ekran görüntüsü almaya harcamış olabileceğini düşünmekteyim. En azından, ben çok zamanımı bu görüntüleri yakalamaya harcadım! 🙂

Bunu geçtim, ses konusuna da değinmek gerek. Oyunun herhangi bir diyalog içermemesi, Gris’in en büyük artılarından bir tanesi. Zamanla, sözlerin yetersiz kaldığı hissi oyunun özündeki manayı ele geçiriyor; bu tür bir yolculukta bazen sessizliğe ihtiyaç var. Ses tasarımına ayrı bir parantez açmak gerek; Berlinist’in harika müzikleri, oyuncu olarak bizi oyunun derinliklerine çekerken, atmosferi hissetmemizi sağlıyor. O anları her ayrıntısıyla yaşamamız adına müzik ciddi bir yardımcı… Bu sebeple, Gris’in müziğine kocaman bir artı yazıyoruz!

Sonuç olarak; Gris sizin hayatınıza farklı bir deneyim katacak, döngüsel değerleriyle hafızalarda kalacak bir oyun. Çizimleri, kanlarını asfalta döken sahneleri ve derin duygusal temalarıyla, içsel yolculuğunuzda Korkmayın, zira bazı deneyimlerin yaşamın sıkıntıları karşısında ne kadar değerli olduğunu anlamak için de kullanabileceğiniz bir rehber… İşte, bu oyun bir deneyim sunmanın ötesinde, zihinlerimizde kalacak türden! Gerçekten daha fazlasını istemek zorundayız, sanırım daha fazla söylesem bir daha düşüneceğim!