Üstat Tomonobu Itagaki’nin hayatıyla ilgili olarak söylenecek çok şey var, çünkü o sadece bir oyun geliştiricisi değil, bir dönemin kahramanıydı. 90’ların başlarında Tecmo’ya katıldığında, oyun dünyasının kaderini değiştirecek bir serüvene adım atmıştı. Öyle ki, Dead or Alive serisi ile sadece dövüş oyunları dünyasına damgasını vurmakla kalmadı, aynı zamanda plajda voleybol oynayan gençlerin de gözbebeği oldu. Evet evet, kim derdi ki, dövüşçüler plajda bikinileriyle de kendilerini ifade edebilir! İşte bu, Itagaki’nin vizyonunun bir parçasıydı.

Düşünün ki, Itagaki Ninja Gaiden serisini de yeniden hayata geçirirken, kılıçların keskinliği kadar mizahı da keskin şekilde kullanıyordu. O, sert ve havalı bir ninja karakteri yaratırken, oyuncuların arasındaki dostluğun ve camaraderie hissinin de altını çiziyordu. “Sadece düşmanlarla savaşmıyoruz, aynı zamanda bir araya gelip onları nasıl yeneceğimizi de öğreniyoruz,” dercesine oyun içindeki etkileşimleri güçlendirmişti. Hayatının savaşı olan bu karakterlerle, izleyicilerin kalplerinde silinmez bir iz bıraktı.

Tabii ki Itagaki’nin vefatından sonra sosyal medyada yayımlanan “Son Sözler” mesajı, öyle bir ağıt halinde yankı buldu ki, adeta “Hayatım bir dizi savaştan ibaretti” derken kendi içsel dövüşünü gözler önüne seriyordu. Bu mesajın paylaşılmış olması, o özel anın gelmiş olduğunu düşündürüyordu. “Artık bu dünyada değilim,” derken sanki bizlere, “yani bir sonraki oyun için gün sayarken dikkatli olun!” diyordu. Gerçekten de, kendi hayranlarına yeni bir eser veremeden gitmesi, böyle bir dahi için pek de eğlenceli bir durum değil. “Üzgünüm, durum bu,” derken bizleri kendi belirsizlikleriyle yüzleştiriyor gibiydi.

İşin komik tarafı, Itagaki’nin Tekken serisiyle yaşadığı gerginliklerin çok ilginç bir dostluğa dönüşmesiydi. Nihayetinde, Katsuhiro Harada ile barışmaları ve birbirlerine “silah arkadaşı” demeleri, her zaman ateşli rekabetlerin ötesinde bir anlayışı barındırdığını gösteriyordu. Harada’nın Twitter üzerinden yaptığı paylaşım, Itagaki’nin yaşamına dair bir başka komik ama hüzünlü noktayı gözler önüne seriyordu. “İnanamıyorum Itagaki-san… ‘Bir ara içmeye gidelim,’ dememiş miydin?” demesi, insanı gülümsetirken bir yandan da derin bir hüzün yayıyordu.

Gerçekten de, 58 yaşında hayata veda etmek, onu tanıyanlar için büyük bir kayıp. Herkesin bir gün öleceği doğru, ama bu kadar erken bir veda, insanın aklında birçok soru bırakıyor. Evet, belki de Itagaki, ölümünden birkaç yıl önce “Hayatın ne kadar çılgın olduğunu düşünmeliyiz,” diyerek gizli bir kehanette bulunmuştu. Şimdi ise, onun ardında bıraktığı mirasları, eğlencelerini, ve büyük hayran kitlelerini hatırlamak, bizi biraz daha gülümsetiyor.